Kontrolowanie czasu pracowników z wykorzystaniem czytników linii papilarnych można zrobić, nie naruszając ograniczeń, o których wspomniał Olgierd Rudak tutaj. Można przecież zapisać skany odcisków palców pracowników w bazie danych, ale nie łącząc tych odcisków z konkretnym pracownikiem, byłaby to baza z czterema kolumnami: ID, hash_odcisku, liczba_przepracowanych_godzin, liczba_wymaganych_godzin.

Osoba wchodząc do musiałaby odcisnąć swój odcisk. Jeśli tego odcisku nie byłoby w bazie danych, to osoba nie zostałaby wpuszczona do środka, jeśli mogliby wchodzić tam tylko pracownicy, albo zostałaby wpuszczona, ale nic związane z tym odciskiem nie byłoby rejestrowane. Jeśli odcisk znalazłby się w bazie danych, to zostałoby zarejstrowane, że ktoś z danym odciskiem palca wszedł, czyli zaczął pracę, a przy wychodzeniu, że skończył pracę.

Kolejny punkt zależy od czasu, po jakim w firmie pracownicy byliby rozliczaniu ze swoich przepracowanych godzin. Np. jeśli pracownicy byli rozliczaniu po tygodniu, to w ósmym dniu, gdy pracownik przyszedłby do pracy i okazałoby się, że jego odcisk „miałby” za małą liczbę przepracowanych godzin, to pracownik byłby wzywany do szefostwa i z tego rozliaczany, po takim rozliczeniu, dane na temat poprzedniego okresu byłyby usuwane. Oczywiście całość trzebabyłoby dopracować, np. w przypadku urlopu, śmierci pracownika itd.

To jest przykład tego, że da się rozwiązać problem, nie ingerując zbytnio w prywatność pracowników.

Zobacz komentarze

Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak wpisać z klawiatury znaki: „, ”, —, ≠, π, §? Ja musiałem — dzięki Biblionetce, więc stworzyłem prawidziwy polski układ klawiatury. Dostałem tam recenzje do zwrotu, bo nie zawierała polskiego cudzysłowu, tylko angielski. Oczywiście można wstawiać znaki specjalne z menu w OpenOffice Writer lub Microsoft Office Word, jednak zawsze to będzie dłuższe niż wpisanie odpowiedniego znaku z klawiatury. Dodatkowe znaki uzyskałem, usuwając zduplikowane lub niepotrzebne znaki na klawiaturze, bo na co komu potrzebne są znaki run lub znak dolara pod dwoma skrótami.

Chcąc uzyskać dodatkowe znaki na klawiaturze, musiałem pobawić się konfiguracją odpowiednich plików serwera X-ów. Na mojej standardowej klawiaturze znalazłem miejsce na: '«', '»', 'ß' (niemieckie ess-zet), '¢' (cent), '€', '§', '©', '∞' (oznaczenie nieskończoności). '≠', 'ø', '–' (myślnik), 'æ', 'Æ', 'π' (pi), '‘', '‚', '’', '…', (wielokropek).

Szukając informacji o tym, jak się modyfikuje układ klawiatury, trafiłem na wpis „Uwaga joggerowi linuksiarze” na blogu „mrUwka okiem” oraz na wpis „Przypisywanie własnych znaków specjalnych (Unicode) do skrótów klawiaturowych” na stronie http://nerdblog.pl. Niestety nie spodobała mi się modyfikacja mrUwka, ale korzystając z jego patcha, wiki i komentarzy użytkowników na obu tych blogach udało mi się stworzyć układ, który będzie mi odpowiadał.

Opis modyfikacji układu:

Aby zmodyfikować układ klawiatury, ściągamy patch, a następnie wydajemy w katalogu, gdzie jest patch, jako root polecenie: patch /usr/share/X11/xkb/symbols/pl polski.patch, a później: setxkbmap. Jeszcze myślę nad dodaniem greckich alfa i beta oraz kilku innych. Musiałbym usunąć kilka innych znaków i mam już kandydatów. Później zajmę się porządkowaniem układu.

Zobacz komentarze

„Pokój na Ziemi” to książka science-fiction napisana przez Stanisława Lema. Jest to kontynuacja przygód Ijona Tichego znanego z cyklu Dzienniki Gwiazdowe. Na Ziemi prowadzony jest wyścig zbrojeń, lecz wymaga on bardzo dużych nakładów, które rosły wraz z inteligencją broni. Nawet największe mocarstwa zrezygnowały z dalszego rozwoju broni, doszło do porozumienia genewskiego, wedle którego broń miała być produkuwana przez maszyny planetarne znajdujące Księżycu - całość miała być nadzorowana tylko przez agencję zwaną LEM. Zaczęto podejrzewać, że z projektem coś poszło nie tak. Ijon Tichy został sprytnie wciągnięty do akcji mającej sprawdzić stan zbrojeń na Księżycu. Wyniki akcji i przypadki, które przytrafiły się tam Tichemu są zaskakujące i cenne dla całej ludzkości.

Na genezę powstania książki należy patrzeć poprzez to, co autor przeżył. Lem przeżył zarówno II Wojnę Światową jak i Zimną Wojnę i przez pryzmat tego należy patrzeć na zawartość książki. „Pokój na Ziemi” zmusza do przemyśleń nad wyścigiem zbrojeń i słusznie przewiduje, że w wojnach coraz mniejszą rolę zaczną odgrywać ludzie, a najmniejsza wojna cofnie ludzi do XIX wieku. Uważam, że słusznie Lem przewidział, że technika zacznie zastępować człowieka w każdej dziedzinie począwszy od tłumaczy, lekarzy po ludzi pracujących w fabrykach. Jak napisano na okładce książki (Wydawnictwo Literackie, 1987) „powieść [jest] gorzką i pełną ironi refleksją nad możliwymi do przewidzenia skutkami cywilizacyjnych trendów oraz ludzką naturą”. Na cytat z okładki książki też należy patrzeć przez pryzmat czasu; w tym czasie w Polsce był PRL i sprzeciwiano się Zachodowi, wynalazkom z Zachodu itd.

Wracając do książki, niesamowice wciąga. Lem doskonale rozbodowuje intrygę, niczego nie można być pewnym (czytelnik ma taką samą widzę jak Tichy), czytelnik musi nieraz sam pomyśleć. Pomimo tego, co tutaj napisałem, tytuł książki pasuje do fabuły.

Książka jest pokazem tego, na co Lema stać, mamy tu trochę śmiechu, trochę ironii, trochę przewidywań dotyczących techniki, ale przede wszystkim trzymającą w napięciu powieść. Naprawdę polecam nie tylko na deszczowe dni.

PS Człowiek znajdzie wszędzie znajdzie to czego szuka, np. ja znalazłem w książce zachęcanie do diety informacyjnej.

Zobacz komentarze

Zawsze lubiłem czytać książki i czytałem ich bardzo dużo nawet wtedy, gdy już miałem komputer, lecz z powodu braku czasu ostatnio nie miałem czasu na czytanie książek czy na inne bardziej pożyteczne zajęcia. Dzięki kilku blogom o tematyce samorozwojowej udało mi się wyrzucić z moich zajęć niepotrzebne rzeczy, ale o tym napisze kiedy indziej.

Wracając do "52 książek", dzisiaj trafiłem na wpis Pawła Lipca, który napisał o akcji 52 książki. Pomysłodawcą tej akcji był Julien Smith, któremu w 2009 roku udało się przeczytać jedną książkę tygodniowo. Zainspirowało to Przemka Komorowskiego do przeniesienia tego pomysłu na polski grunt.

Cała inicjatywa polega na tym, aby przeczytać conajmniej jedną książkę tygodniowo, czyli wychodzi 52 książki. Pomysł nie jest trudny do realizacji, zwłaszcza, że na samych tegorocznych wakacjach przeczytałem około 20 książek. W związku z tym, że o akcji przeczytałem przed zamknięciem biblioteki, już dzisiaj zacząłem go realizować. Postanowiłem sobie podnieść poprzeczkę i o każdej przeczytanej książce coś napisać.

Zachęcam do realizacji pomysłu, zalet jest dużo nie będę ich wymieniał (warto odwiedzić wpisy, do których podlinkowałem), a i czas napewno się znajdzie.

Zobacz komentarze